wg PN‑B‑02852:2001
Metoda do klasyfikacji: wyznacza gęstość obciążenia ogniowego strefy PM i przedział decydujący o klasie odporności pożarowej oraz dopuszczalnej powierzchni strefy wg Warunków Technicznych. Baza ciepeł spalania (177 pozycji) odpowiada Załącznikowi A normy.
| Materiał | Qci [MJ/kg] | Masa Gi [kg] | Współ. ψ | G·Q·ψ |
|---|
Powierzchnia F to rzut poziomy pomieszczenia, strefy pożarowej lub składowiska. Materiały przyjmuje się jako równomiernie rozmieszczone na tej powierzchni.
Baza ciepeł spalania (177 pozycji, Załącznik A normy) wczytana z arkusza i zweryfikowana ze skanem normy. Wartość Qci podpowiada się po wyborze materiału i jest edytowalna. Dla wyrobów złożonych (odzież, meble, opony) rozbij na materiały bazowe lub użyj pozycji zbiorczej, np. Tekstylia (19) czy Skóry (20).
Współczynnik zmniejszający ψ wg pkt 2.2 normy: 1,0 — materiały bez ograniczeń; 0,2 — składowane w sposób ograniczający palność do ~20%; 0,1 — do ~10% (np. w opakowaniach/obudowach niepalnych). Dobór należy uzasadnić wg normy.
Do obciążenia wliczaj także opakowania i palety (karton ~16, drewno ~18, folie z tworzyw). Elementów niepalnych (stal, metale) nie liczy się.
Względny czas trwania pożaru wyznacza się z wykresu normy; dla Qd > 5900 MJ/m² przyjmuje się 8 h. Nie zaszyto tu krzywej, by nie podawać wartości „z pamięci".
Przedziały klasyfikacyjne wg Warunków Technicznych (§212, §228): ≤500 / 500–1000 / 1000–2000 / 2000–4000 / >4000 MJ/m².
Narzędzie pomocnicze. Wynik nie zastępuje obliczeń rzeczoznawcy ani treści normy. PN‑B‑02852:2001 — norma aktualna; podstawa klasyfikacji stref PM wg WT (§212, §228). Wartości ciepeł spalania odpowiadają Załącznikowi A normy (próbka zweryfikowana ze skanem).